เพื่อนคนหนึ่งของฉัน เคยตั้งคำถามกับฉันว่า “อะไร?
เป็นสาเหตุให้เราถูกนำมาเป็นเพื่อน กัน”

โอ้โห...คำถามโลกแตกมาตั้งแต่เริ่มต้น ใครกันล่ะ จะไปรู้ ว่า
ทำไมคนสองคนถึงถูกจูนให้เข้ามาผูกพัน กันได้

ในขณะที่คนอีกมากมายถูกกำหนดให้แค่
เพียงเดินสวนทางกันชั่วครั้งชั่วคราวเท่า นั้น

อย่างนี้ ถ้าเป็นเรื่องของคู่รัก
เราก็คง ตอบได้อย่างไม่ต้องคิดว่า
พรหมลิขิตหรือ ด้ายแดงที่มองไม่เห็น

แต่สำหรับความเป็นเพื่อน แล้ว
หลังจากใช้ความคิดตริตรองดูสัก พัก
ฉันก็คงต้องขอตอบด้วยการคาดเดาจาก
ประสบการณ์การเรียนพุทธศาสนาว่า

มันคือ โชคชะตา หรือ กรรม เก่า!

เวลาที่ฉันกับเพื่อนๆ จับกลุ่มคุยถึง เรื่องก่อนหน้าที่จะมาพบกัน
ฉันมักจะ รู้สึกเสียวสันหลังวูบขึ้นมาทุกที ไม่ใช่ผีหลอก นะ !
แต่เรื่องบางเรื่องก็ทำให้ฉันอดใจหาย ไม่ได้
ว่าถ้ามันบังเอิญเป็นอย่างนั้น
เราก็คงไม่ได้มาเป็นเพื่อนกันอย่าง ที่เป็นอยู่นี้

เพื่อนคนหนึ่งของฉันเคยเล่าว่า
ก่อนที่เราจะได้มาเรียนอยู่ที่เดียว กัน
เขาเกือบต้องถูกส่งไปอยู่กับแม่ที่ ต่างประเทศ
แต่บังเอิญเกิดความขัดข้องใน บางเรื่อง
ทำให้เขาต้องอยู่เมือง ไทย
และเรียนต่อที่เมืองไทย หรือเพื่อนอีก คนหนึ่งก็เล่าให้ฟังว่า
ที่เขาได้มาเรียน อยู่ที่นี่ในรุ่นเดียวกันกับฉัน
เพราะเขา ประสบอุบัติเหตุทำให้ต้องหยุดเรียนไปหนึ่งปี

แล้วถ้าหากวันนั้น เรื่องราวไม่ ได้เป็นอย่างที่มันเกิดขึ้น
ฉันและ เพื่อนก็คงไม่ได้มาพบกัน ผูกพันกัน
และมารักกันอย่างที่เป็นอยู่
มันทำให้ฉันอดตั้งคำถามกับตัวเองไม่ได้ว่า...

ถ้าเราไม่ได้มาพบกัน ฉันจะมี เพื่อนที่แสนดีอย่างนี้หรือเปล่า ?

ฉันเชื่อว่า การที่คนหนึ่งคน ถูก กำหนดให้มาผูกพันกับคนอีกคน
มันย่อมมี เหตุผลอะไรบางอย่าง
อาจจะเพื่อมาให้เรียนรู้ซึ่ง กันและกัน
จูงมือเติบโตไปด้วยกัน โกรธกัน เกลียดกัน
หรืออะไรก็ตาม...แต่เหตุผลสำคัญ
เรื่องหนึ่งที่เกิดขึ้นระหว่างฉันและเพื่อน
ก็คือ เพื่อให้เรารู้สึกรักกัน

ความรักระหว่างมิตรภาพ เป็นความรักที่แปลก
แต่ยิ่งใหญ่เพราะเพื่อน อาจไม่ใช่ผู้มีพระคุณกับเราอย่างพ่อแม่
ไม่ใช่ผู้ที่ให้ความรู้กับเราอย่างครู อาจารย์
เพื่อนเป็นเพียงคนแปลกหน้าคนหนึ่ง ที่ถูกส่งมาเพื่อให้เรารู้สึกว่า
“เรารัก มัน”ก็เท่า นั้น

การมีเพื่อนให้เรารัก จึงเป็นกำไรพิเศษของ ชีวิต
ที่สอนให้เรารู้จักเสีย สละ เชื่อใจและแบ่งปันให้กับคนอื่น
โดยที่เขาคนนั้น ก็เป็นเพียงคนแปลกหน้า
ที่เดินทางมาจากต่างที่ แล้วมาพบกันที่จุดตรงกลาง
ระหว่างทางของเรา หรือพูดง่ายๆ การมีเพื่อน
ก็เหมือนเป็นการสร้างจิตใจของเราให้เห็นแก่ตัวน้อยลง
และอ่อนโยนต่อชีวิตคนอื่นมากขึ้นนั่น

แหละ...ในเมื่อวันนี้ โชคชะตา (หรือกรรมเก่า)
ได้นำพาให้เรามาพบกัน เป็นเพื่อนกันและรักกันแล้ว
เราก็อย่าลืมที่จะใช้วัน เวลาในการอยู่ด้วยกันให้คุ้มค่า
เพราะบาง ที...การที่ได้กอดคอร้องไห้กับใครสักคน
อาจมีค่ามากกว่าการหัวเราะคนเดียวตั้งมากมาย

สำหรับฉัน และเพื่อน ฉันเชื่อว่า
เราต่างรู้สึกดีกับการมาพบกัน และมาผูกพันกัน
แม้หลายต่อหลายครั้ง เราอาจต้องผ่าน เรื่องราวเลวร้ายต่างๆ

มาอย่างทุลัก ทุเล แต่ฉันก็ยังพร้อมจะบอกเพื่อนของ ฉัน
ด้วยประโยคเดิมที่ฉันมักพูดเป็นประจำ ว่า...